Ηταν αρχές του 2004 όταν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τα wifi. Μια και πάντα μας άρεσε η ταλαιπωρία, είπαμε να φτιάξουμε ότι μπορούμε μόνοι μας. Φανταζόμασταν άλλωστε ότι θα μας έρθει και φτηνότερα. Αφού προμηθευτήκαμε μερικά access points αρχίσαμε το ψάξιμο για κεραίες.

Η αρχή έγινε με καντέννες διαμέτρου 9 εκ. και μήκους 40 εκ. από γαλβανισμένη λαμαρίνα. Ο λαμαρινάς ακόμη αναρωτιέται γιατί θέλαμε τα μπουριά να έχουν πάτο.Με τα 8 dB το πολύ που έδιναν, μόλις μετά βίας αποκαταστάθηκε δίκτυο στο 1Μbit
Η επόμενη σκέψη ήταν να βελτιώσουμε την κατάσταση με μια χοανοκεραία, οπότε προστέθηκαν στις καντέννες μας χωνιά μήκους 50 εκ. και μεγάλης διαμέτρου επίσης 50 εκ.

και ιδού το σύνολο σε δράση

Τώρα ήταν η σειρά του γείτονα να αναρωτιέται τί στο καλό είναι αυτό που έχω στη σκεπή μου.
Με κοντά στα 19 dB κέρδος οι νέες κεραίες, μας επέτρεψαν να έχουμε αξιοπρεπή επικοινωνία, οπότε αρχίσαμε να στήνουμε το δίκτυό μας, με WEB, FTP και MAIL servers, ενώ έγιναν και οι πρώτες επιτυχημένες δοκιμές με προγράμματα VoIP αλλά και βιντεοδιάσκεψης. Η χαρά όμως δεν κράτησε πολύ, γιατί οι κεραίες μας είχαν ένα σοβαρό ελάττωμα. Δεν άντεχαν στον αέρα.
Στην καλύτερη περίπτωση μετατρέπονταν σε ανεμοδείκτες και έστριβαν κατά που φυσούσε, στη χειρότερη (όταν ήταν στερεωμένες καλά) ο αέρας τις τσαλάκωνε.

Είχε γίνει κουραστικό το ανέβα – κατέβα στη σκεπή για να φτιάξεις την κεραία, οπότε αρχίσαμε να σκεφτόμαστε σοβαρά την αντικατάστασή τους με παραβολικά πιάτα.

Οι πρώτες δοκιμές έγιναν με ένα offset 80 εκ. με feeder μια καντέννα 20 εκ.
Παρ” όλο που οι επαΐοντες ισχυρίζονται πως τα offset είναι η καλύτερη περίπτωση κεραίας, λόγω του ότι το feeder δεν εμποδίζει την ακτινοβολία και έτσι έχουμε το μέγιστο δυνατό κέρδος, σε μας το κόλπο δεν έπιασε. Ισως να κάναμε κάτι λάθος ίσως και όχι, πάντως μετά από μερικές αποτυχημένες δοκιμές, αποφασίσαμε να στραφούμε σε κανονικά παραβολικά.

Αυτό βέβαια είναι εύκολο να το λες αλλά όχι και τόσο εύκολο να το κάνεις. Στο εμπόριο δεν υπάρχουν έτοιμα πιάτα ή τουλάχιστον δεν μπορέσαμε να βρούμε με τα χαρακτηριστικά που θέλαμε.
Η λύση ήταν μία: τα φτιάχνουμε μόνοι μας.
Μετά από διάφορες σκέψεις καταλήξαμε στην κεραία που φαίνεται στο διπλανό σχήμα.

Κάτοπτρο 60 εκ. με εστιακή απόσταση 32 εκ. και feeder μια καντέννα 20 εκ. που καταλήγει σε μια μικρή χοάνη.

Η χοάνη επιλέχθηκε για να στενέψει τη δέσμη, αλλά και για να βοηθήσει στη στήριξη της καντέννας στο πιάτο.

Αυτά όσον αφορά το θεωρητικό μέρος της ιστορίας. Με την κατασκευή τί γίνεται;

Ενας φίλος έρριξε την ιδέα να κάνουμε τα πιάτα μας από πολυεστέρα. Φάνηκε καλή ιδέα και άρχισε η δουλειά.

Αρχικά έπρεπε να φτιαχτεί το καλούπι που αποτελείται από τρία κομμάτια.

– Τη βάση, ένα τετράγωνο κομμάτι πλακάζ 70×70, στο κέντρο του οποίου βιδώνεται μία σωλήνα μήκους 7 εκ. για οδηγός.
– Ενα ίδιο κομμάτι βιδώνεται επάνω στη βάση αφού πρώτα αποκοπεί ένας κύκλος διαμέτρου 64 εκ.
– Και το τρίτο κομμάτι είναι ο νομέας που θα κάνει και τη δουλειά και έχει τη μορφή που φαίνεται στο παρακάτω σχήμα. Στο κέντρο του νομέα στερεώνεται μιά μασίφ σιδερένια βέργα που πρέπει να εφαρμόζει όσο γίνεται καλύτερα στη σωλήνα – οδηγό της βάσης.

 

Αφού γεμίσει το εσωτερικό με σφιχτή τσιμεντοκονία, περιστρέφουμε το νομέα και το καλούπι αρχίζει να διαμορφώνεται. Στην πρώτη προσπάθεια χρησιμοποιήσαμε και γύψο στην τελευταία στρώση, όπως φαίνεται στη διπλανή φωτογραφία. Τελικά αποδείχθηκε ότι μόνο ζημιά έκανε γιατί κολλούσε στον πολυεστέρα και στο ξεκαλούπωμα ξηλωνόταν. Η τελική έκδοση έγινε μόνο με τσιμεντοκονία.
Για τους παρατηρητικούς να σημειώσουμε ότι ναι, έχουν δίκηο. Το καλούπι της διπλανής φωτογραφίας δεν είναι από το παραπάνω πιάτο αλλά από ένα με εστιακή απόσταση 15 εκ.
Νάτο λοιπόν το καλούπι μας, λίγο στοκάρισμα, γυαλοχαρτάρισμα να φύγουν οι μικροανωμαλίες και είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε.
Τί χρησιμοποιούμε όμως ως ανακλαστική επιφάνεια;
Στις πρώτες δοκιμές χρησιμοποιήσαμε αλουμινόχαρτο, βαφή με αλουμινομπογιά ή με σπρέι γαλβανίσματος αλλά τίποτα. Η αγωγιμότητά τους ήταν από ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Το άλλο μειονέκτημά τους ήταν ότι δεν γινόταν να τοποθετηθούν κατά την κατασκευή.
Η λύση που βρέθηκε τελικά ήταν απλή και φθηνή.

Δικτυωτό γαλβανισμένο πλέγμα που χρησιμοποιούν οι σοβατζήδες για να κοσκινίζουν την άμμο. Του μαντρά δεν του γεμίσαμε το μάτι για σοβατζήδες, αλλά μια που του κάναμε καλή κατανάλωση, μας τα πούλησε δίχως να ρωτήσει και πολλά.
Το ωραίο είναι ότι τα πουλάνε έτοιμα κομμένα σε τετράγωνα 80×80 περίπου, όση επιφάνεια δηλαδή ήταν αρκετή για το πιάτο μας.

Στο σημείο αυτό χρειαστήκαμε ακόμη ένα κομμάτι πλακάζ 70×70 με κομμένο ένα κύκλο με διάμετρο αυτή τη φορά ακριβώς 60 εκ.

Αφού τοποθετηθεί το πλέγμα στο καλούπι, τοποθετείται από πάνω το πλακάζ, βιδώνεται στη βάση και είμαστε έτοιμοι για τον πολυεστέρα.

Για τη συνέχεια μιλάνε καλύτερα οι παρακάτω φωτογραφίες.

  

Στην τελευταία στρώση πολυεστέρα τοποθετήθηκαν και οι βάσεις του πιάτου.
 
Την επόμενη μέρα το πιάτο ήταν έτοιμο. Βάψιμο με πολυεστερική βαφή, βίδωμα του feeder και έτοιμοι για τις δοκιμές μας.

Και να η πατέντα σε δράση. Πιο διακριτική από την χοανοκεραία, πιο ανθεκτική στα βάσανα, και με κέρδος κοντά στο θεωρητικό, μας έδωσε σταθερό και αξιόπιστο δίκτυο.

Μετά από λίγες μέρες χρήσης ανακαλύψαμε ένα μικρό μειονέκτημα. Επρεπε να έχουμε κλείσει το άνοιγμα της καντέννας. Οχι η βροχή δεν το ενοχλούσε, άλλωστε όλη η κατασκευή είναι βαμένη με πολυεστερικό χρώμα και δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα διάβρωσης. Το πρόβλημα ήρθε από κει που δεν το περιμέναμε.

Οταν άρχισε το δίκτυο να «σέρνεται» και ψάξαμε να δούμε τί τρέχει, ανακαλύψαμε μέσα στην καντέννα έναν λαθρεπιβάτη. Ενα σπουργίτι θεώρησε το χώρο ιδανικό για φωληά και έκανε κατάληψη.

Με την εκδίωξη του εισβολέα τα πράγματα αποκαταστάθηκαν και από τότε το σύστημα λειτουργεί άψογα.

Οι κεραίες μας δεν έχουν βέβαια το κέρδος των 43dB της ιδιοκατασκευής της διπλανής φωτογραφίας αλλά η δουλειά μας γίνεται και με το παραπάνω.

Και μερικά στοιχεία για τo κόστος της όλης ιστορίας. Το κάθε πιάτο μαζί με την καντέννα κόστισε 70 ευρώ. Βέβαια δεν υπολογίζουμε την εργασία, αλλά οι “εραστές της τέχνης” ποτέ δεν μετράνε κόπους και βάσανα. Αν ενδιαφέρεται κανείς, όχι δεν πουλάμε πιάτα, αλλά δίνουμε ευχαρίστως λεπτομερείς οδηγίες κατασκευής.
Στην τιμή δεν υπολογίζουμε επίσης το κόστος για την κατασκευή των καλουπιών (γύρω στα 50 ευρώ) , αλλά αυτά έγιναν μία φορά και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για όσα πιάτα χρειαστούν.


 

Δημοσιεύθηκε από admin



Αφήστε το σχόλιό σας

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

    Μέλη

      Σύνδεση


      Ο καιρός σε
      διάφορες πόλεις: